சனி, 17 நவம்பர், 2012

தியான மந்திரம்

திருக்குறளை மற்ற சில இலக்கியங்கள் போல அல்லாமல் தியான மந்திரங்கள் போலப் படிக்க வேண்டும்.  ஒரு குறளைப் படித்து அதன் அர்த்தம் புரிந்ததும் நிறுத்திவிடாமல், அதை மனதுக்குள் வைத்து அசை போட்டுக்கொண்டிருக்க வேண்டும்.  அப்போதுதான் அந்தக் குறளின் முழுமையான பயனை நாம் அடைய முடியும் என்று ஜெயமோகன் எங்கோ சொன்னதாக ஞாபகம்.

சில திருக்குறள்கள் அப்படித்தான்.  படித்து, பொருள் விளங்கியதும் அவை அடிக்கடி நம் நினைவுக்கு வந்துபோய்க்கொண்டே இருக்கும்.  திருக்குறள் தான் என்றில்லை... சினிமாப் பாடல்களோ, சில கவிதை அல்லது நாவல் வரிகளோ, பேசும்போது சிலர் சொன்னதோ[1] கூட அவ்வாறு வந்து போகும்.  அவற்றை மனதில் அசைபோடும் தோறும் நம்முள் அவை மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

சமீப காலத்தில் மிகப்பெரிய ஒரு மாறுதலை எனக்களித்த ஒரு வரி பாரதியுடையது.  மிகவும் எளிமையான வரி.  ‘அச்சம் தவிர்.’  ரொம்ப எளிதாகத் தோன்றும் இந்த அறிவுரையைச் செயல்படுத்துகையில்தான்[2] அதன் வீச்சு எனக்கு விளங்கத் தொடங்கியது.

பயம் என்பது ரொம்பவும் அடிப்படையானது.  கிட்டத்தட்ட நம் ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒவ்வொரு எண்ணத்திலும் பயம் இருக்கிறது.  எல்லா இடத்திலும் இருக்கும் ஒன்றைப் பிரித்துப் பார்ப்பது கடினம் என்பதால் அதைப்பற்றிய பிரக்ஞையே இல்லாமல் நாம் வாழ்ந்து வருகிறோம்.  அதைக் கண்டறிவதே ஒரு மகத்தான அனுபவம்.  பயத்தை நம் செயலிலும் எண்ணத்திலும் பிரித்துப் பார்க்க முடிந்துவிட்டால் அதன்பின் அதை நீக்குவது எளிது.

பயம் என்பது நமக்கு நாமே இட்டுக்கொள்ளும் விலங்கு.  அதைக் கழற்றி எறிகையில் கிடைக்கும் சுதந்திரம் நம் உலகத்தின் பரப்பை விரிந்ததாக்குகிறது.
----------

[1] மதுரை காமராசர் பல்கலைக் கழகத்தில் படிக்க விண்ணப்பித்திருந்த நேரம் அது.  நேர்முகத் தேர்வில் ஆங்கிலத்தில் பேசவேண்டும் என்பது வயிற்றில் புளிகரைத்துக் கொண்டிருந்தது.  குடும்ப நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அவர் சொன்னார், ‘English is after all a foreign language... you don’t have to be fluent in it’ என்று.  அந்த ஒரு வாக்கியம் பல வருடங்கள் மனதிற்குள் வந்துபோய்க்கொண்டிருந்தது.  அதை அவர் அன்று சொல்லாமல் போயிருந்தால் ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டிருப்பேன்.
[2] இந்த மாதிரியான அறிவுரைகளை நான் ‘செயல்படுத்தினேன்’ என்று சொல்வது தவறு.  அந்த அறிவுரையை நினைத்துக்கொள்வேன், அவ்வளவுதான்.  அது மனதில் இருக்கையில் அதற்குமுன் தெரியாத சில விஷயங்கள் தெரியவரும்.  எந்தவிதமான முயற்சியுமே இல்லாமல் என் நடத்தை மாறும்.  ‘கணபதி என்றிடக் கலங்கும் வல்வினை’ என்போமே, அது மாதிரி மாற்றம் அதுவாகவே நடந்தேறும்.

திங்கள், 8 அக்டோபர், 2012

மதிப்பீடு

சிலையாக மாறிப்போவதில் உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால் சிலையாக நிற்கும் மனிதன் சிலைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் பண்புகளிலிருந்து ஒருகாலத்தில் மாறுபட்டிருந்தான் என்பதையோ, இன்னும் கொஞ்சகாலம் வாழ்ந்திருந்தால் மாறியிருக்கக்கூடும் என்பதையோ சொல்ல முடியாமல் போவதுதான்.  பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை பூக்கும் மலர்களை வைத்தே மீதிப் பதினோரு ஆண்டுகளிலும் மதிப்பிடப்படும் குறிஞ்சிச்செடி போல மனிதர்களும் பெரும்பாலும் தவறாகவே மதிப்பிடப்படுகிறார்கள்.

ஞாயிறு, 16 செப்டம்பர், 2012

பாண்டவர் பூமி

நான் பத்தாவது படித்துக்கொண்டிருக்கும்போது பாண்டவர் பூமி படம் வந்தது.  கிட்டத்தட்ட 15 வருடங்களுக்கு முன்.  என் அண்ணனுடைய நண்பர் ஒருவர் “அந்தப் படமெல்லாம் பார்ப்பியா நீ?” என்று நக்கலாகக் கேட்டது இன்னும் நினைவிலிருக்கிறது.

படம் முடிந்தபின் “அப்படியொன்றும் மோசமான படம் இல்லை” என்றுதான் தோன்றியது.  ஆனால் கொஞ்சம் நாள் ஆக ஆக அதிலிருந்த ஒரு விஷயம் மட்டும் மனதில் ஆழமாக நின்றுவிட்டது.  “ஒரு குடும்பத்துக்குள் நடக்கும் விஷயங்களுக்கு தனிப்பட்ட நியாய தர்மங்கள் இருக்கும்.  பொதுவான நியாய தர்மங்களை ஒரு குடும்பத்துக்குள் கொண்டுவரக்கூடாது.  வெளிநபர்களால் ஒரு குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட நியாயங்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் முடியாது” என்பதுதான் அது.  அந்தப்படத்தில் இப்போது நினைவிலிருப்பதும் அநேகமாக இந்த ஒரு விஷயம்தான்.

ஒரு ஆர்வத்தில் YouTube-ல் தேடிப்பிடித்து பாண்டவர் பூமியைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.  முதல் பத்து நிமிடம் தாண்டுவதற்குள்ளேயே இந்தப் படத்தை நிச்சயம் பார்க்கத்தான் வேண்டுமா என்று தோன்ற ஆரம்பித்துவிட்டது.  முன்பெல்லாம் கிட்டத்தட்ட சேரனின் எல்லாப் படங்களுமே பிடிக்கும்.  ஆட்டோகிராஃப், பாண்டவர் பூமி, தவமாய் தவமிருந்து, எல்லாம்.  முதல்முதலில் வெறுப்படைந்தது பொக்கிஷம் பார்த்து.  அதன் பிறகு சேரன் படம் எதுவும் பார்க்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

ஒருகாலத்தில் பிடித்த பாண்டவர் பூமி இப்போது பிடிக்காமல் தாங்க முடியாமல் போனதில் ஆச்சர்யப்பட பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை.  நாம் வளரவளர வாழ்க்கையின் மீதான நம் பார்வையும் மாறுகிறது.  15 வயதில் குடும்பத்திற்குள் இருக்கும் dynamics பற்றி அப்படிப் பச்சையாக எடுத்துச் சொன்னதால்தான் எனக்குப் புரிந்தது.  அந்த நாள்களில் பார்த்த நல்ல படங்கள் எதுவும் மண்டையில் ஏறவில்லை.  (குருதிப்புனல், மகாநதி, சிந்துபைரவி, ஹேராம் போன்றவை.  அவற்றை இப்போது பார்க்கையில் ‘அடேங்கப்பா’ போட வைக்கின்றன.)  அந்த வகையில் பார்த்தால் பாண்டவர் பூமியால் பயனடைந்தவர்கள், பயனடைபவர்கள் இருந்தார்கள், இருப்பார்கள்.

சினிமாவைப்பற்றிக் கருத்து சொல்வதில் எப்போதுமே கொஞ்சம் அதிகப்பிரசங்கியாகத்தான் இருந்திருக்கிறேன்.  ஆனால் எனக்குப் பிடித்த ஒரு படம் உண்மையில் கொஞ்சம் கொடூரமாக இருப்பது யோசிக்க வைக்கிறது.  அந்தப் படத்தாலும் நன்மை இருந்தது/இருக்கிறது என்று வாதிட வைக்கிறது.  என் மதிப்பீடு தவறாகப் போய்விடக்கூடாது என்பதாலா, இல்லை என் மதிப்பீடு தவறில்லை என்று நம்புவதாலா தெரியவில்லை.
**********
நம் ஊரில் வில்லனுக்கு மகளாக இருக்கும் கதாநாயகி எப்போதுமே அப்பாவை எதிர்த்து நாயகன் பக்கம் திரும்பி விடுவதையே படமாக்குகிறார்கள்.  உண்மையிலேயே நான் அப்படி ஒரு கதாநாயகி நிலையில் இருந்தால் என் அப்பா செய்வது சரியே (அல்லது தவறில்லை) என்றே வாதிடுவேன் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.  அப்பாவின் பக்கமே இருந்துகொண்டு நாயகனுடனும் சேர்ந்துகொள்ள முடியாதா என்றுதான் எனக்குப் பார்க்கத் தோன்றும்.  என்னைப் போன்ற ஒரு கதாபாத்திரத்தைக்கூட தமிழ் சினிமாவில் பார்த்ததாகத் தோன்றவில்லை.  ரன் படத்தில் வரும் அந்த கால் முடமானவன் மாதிரி முகம்கூடத் தெரியாமல் ஏதோ அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில இருக்கலாம், ஆனால் கொஞ்சம் பெரிய கதாபாத்திரம் யாரும் இருந்ததாக நினைவில்லை.  (மணிரத்னம், பாலச்சந்தர், பாரதிராஜா போன்றவர்கள் படங்களில் நிறைய நம்பத்தகுந்த பாத்திரங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்.  என்னை மாதிரி ஒரு பாத்திரம் இல்லையென்றுதான் சொல்கிறேனே தவிர நல்ல பாத்திரங்களே இல்லை என்றல்ல.)

புதன், 5 செப்டம்பர், 2012

பின்தொடரும் நிழலின் குரல்

எதிர்பார்த்ததைவிட சீக்கிரமாகவே பின்தொடரும் நிழலின் குரலை இந்தமுறை வாசித்து முடித்துவிட்டேன்.  ஏற்கெனவே ஒருமுறை படித்ததுதான் என்பது ஒரு காரணம்.  புத்தகம் படிக்க தினமும் கொஞ்ச நேரமாகிலும் வேண்டும் என்பதற்காகவே தினமும் ஈடுபடும் சில வேலைகளைக் குறைத்துக்கொண்டதும் ஒரு காரணம்.  (மூன்று தொழில்நுட்ப செய்தி வலைதளங்களுக்குப் பதிலாக இப்போது படிப்பது ஒன்றை மட்டும்.  Twitter, Facebook ஆகியவற்றில் கணக்குகளை மூடியாயிற்று.  Google+-லும் ஏகப்பட்ட பேரைப் பின்பற்றாமல் கொஞ்சம் நிதானத்துடன் இருப்பது.  இவை முக்கியமான மாற்றங்கள்.)

நாவலில் எனக்குப் பிடித்த சில வரிகள்:
  • அதிகாரமும் மகத்துவமும் தனிமையை உண்டு பண்ணுகின்றன.
  • மனைவியின் மடியிலோ மகள் மடியிலோதான் மனிதன் நிம்மதியாகச் சாகமுடியும்.
  • புரட்சியாளனுக்குத் தனிமை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.  கருணையின்மை அவன்மீது பாயக் காத்திருக்கிறது.  இலட்சிய வேகத்தால் மறைக்கப்பட்ட, புறக்கணிக்கப்பட்ட, ஒவ்வொன்றும் அவனை அணுகி கணக்குத் தீர்க்கக் காத்திருக்கின்றன.  காலம் ஒரு தருணத்தில் அவனை உதிர்த்துவிட்டுத்தான் அடுத்த அடியைத் தூக்கி வைக்க முடியும்.
  • இரவில் தூக்கமில்லாது இருக்கும்போது வரும் எண்ணங்கள்தாம் எத்தனை அபாயகரமானவை.  ஒருவனைத் தன்னையே முற்றிலும் மறுதலிக்க வைப்பவை.  எதிரியினுடைய எண்ணங்கள் ஏதோ மந்திரசக்தியால் தனக்குள் குடியேறியதுபோல.
  • ஸ்டாலின் சொன்னது மாதிரி ஒரு மனிதர் செத்தா அது துக்கம்.  ஒரு கோடி பேர் செத்தா அது புள்ளி விவரம்.  உண்மைதான் தோழர், ஒரு கோடி துக்கம்னு அதைப் பிரிச்சுப் பாக்க ஆரம்பிச்சா இந்த பூமி துக்கம் தாளாம வெடிச்சிடும்.
  • மனம் பெரிய கல்குண்டு போல கனத்தது.  இறக்கி வைக்க முடியாத பாரம்.  ஏதாவது பேச வேண்டும்.  பேசாதபோது மனதை அணுவணுவாக சுமக்க வேண்டியுள்ளது.  பேச்சு மனதை ஒலியாலான ஒரு திரையால் மூடிவிடுகிறது.
  • மனுஷ மனசில அகங்கார வெஷம் ஏறிப்போன பிறகு மருந்து இல்ல.  தானா பழுத்து எறங்கித் தணியணும் கேட்டுதா?
  • ஒருவேளை அந்தரங்கமான எண்ணங்களெல்லாம் சுயமையம் கொண்ட, அபத்தமான எண்ணங்களாகவே இருக்கும் போலும்.
  • உயிரோடு இருக்கிறவங்களுக்கு இறந்து போனவங்களுக்க கிட்ட ஒரு கடன் இருக்கு.  அவங்க செய்த தியாகங்கள் மேலதான் நம்ம வாழ்க்கை.  அவங்க விதைச்சதை நாம அறுவடை செய்றோம்.
  • ஆம்பிளயளுக்கு என்னமாம் ஒண்ணு இருக்கும் எப்பமும், துரத்திப் பிடிக்கிறதுக்கு.  அதில் உள்ள ஜெயம்தான் அவியளுக்கு முக்கியம்.  பெண்டுபிள்ளியள் அதுக்குப் பிறவுதான்.
  • தன் சொந்தக் குடிமக்கள் மேல வன்முறையப் பிரயோகிக்காத, அவங்களில ஒரு பகுதியை ஒடுக்காத, ஒரு அரசாங்கம் சாத்தியமே இல்லை.
  • எந்த ஒரு சமூகமும் இறந்தகாலத்தை முழுக்க நிராகரிக்கிறதில்லை.  அப்படியே ஏத்துக்கிறதுமில்லை.  தன் நிகழ்காலத் தேவைக்காக வரலாற்றை வேகவச்சு, உலர்த்தி, தூளாக்கி, தனித்தனி பாட்டில்களில் அடைச்சு, பத்திரமா பாதுகாக்குது.  வரலாறு சமூகத்துக்குக் குறியீடுகளின் களஞ்சியம்; அவ்வளவுதான்.
  • பொதுமக்களுக்கு அறிவாளிகளையல்ல, வீரர்களையே வேண்டும்.
  • பொதுமக்களுக்கு அறிவாளிகள் மீது பயம்.  தங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாத விஷயங்களைக் கூறுகிறான் என்ற பயம்.  தங்களைவிட வித்தியாசமானவனாக இருக்கிறான் என்ற பயம்.  சில சமயம் தாழ்வுணர்ச்சியாகவும், சில சமயம் சந்தேகமாகவும், சில சமயம் ஏளனமாகவும், சில சமயம் மரியாதையாகவும் வெளிப்படுவது இந்த பயம்தான்.
  • ஆண்களின் பதவியோ, அழகோ, பணமோ, பெண்களை அதிகம் மயக்குவதில்லை.  பேச்சுதான்.  பேசிப்பேசியே ஒருவன் ஒரு பெண்ணின் கண்ணில் மன்மதனாகவும் நவாப் ஆகவும் மாறிவிட முடியும்.
  • எத்தனை தீவிரமான துக்கமாக இருப்பினும் ஒருவர் அழ ஆரம்பிக்கும்போது சற்று கோமாளி ஆகிவிடுகிறார்.  அழுகை நம்மை அவரிடமிருந்து உடனடியாக விலக்கி விடுகிறது.
  • காமம் என்பது பணிவுள்ள வீட்டு மிருகம் அல்ல.  நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஊர்தி அது.  அதில் வேகமூட்டி உண்டு.  ஆனால் நிறுத்தக்கருவி இல்லை.  எரிபொருள் தீர்ந்து அது நிற்க வேண்டும்.
  • காவிய முடிவுகள் காவியங்களுக்கு வெளியே ஒருபோதும் சாத்தியமாவதில்லை.  எனவேதான் காவியங்களின் தீவிரமோ முழுமையோ ஒழுங்கோ இல்லாமல் வாழ்க்கை வெளிறிக்கிடக்கிறது போலும்.  வாழ்வின் இந்தக் கூசிக் குறுக வைக்கும் அர்த்தமின்மையிலிருந்து தப்பி இளைப்பாறும் பொருட்டு மனிதன் உருவாக்கிக்கொண்டவையே காவியங்கள்.
  • குற்றவுணர்விலிருந்து எழும் கோபம் தர்மசங்கடமான நிலைமையை உருவாக்கும் முன்னிலை மனிதர்மீதுதான் உடைத்துப் பாயும்.
  • அர்த்தமற்றதும் உத்வேகம் நிரம்பியதுமான வெற்றுச் சொற்கள் தரும் மெய்மையின் தரிசனத்தை ஒழுங்குள்ள தருக்கம் ஒருபோதும் தருவதில்லை.
  • என் அனுபவத்தில் பசியை வெல்ல மிகச்சிறந்த வழி காமம் சார்ந்த பகற்கனவுகளில் அமிழ்வதும், உடல் சோர்ந்து நரம்புகள் வலிக்கும் வரை சுயபோகம் செய்வதும்தான்.
  • பசியின் மிகப் பெரிய கொடுமை நாம் வேறு எதைப்பற்றியும் உண்மையில் யோசிக்க முடியாது என்பதே.  அதன் முன் நாம் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம், எதை வேண்டுமானாலும் யோசிக்கலாம்.  ஆனால் அனைத்துமே அதற்கு எதிரான பாவனைகளாகவே இருக்கும்.
  • மனிதர்கள் அழுவதும் கோபம் கொள்வதும் எப்போதும் ஓர் இடைவெளியை நிரப்பத்தான்.  பிம்பங்களுக்கும் உண்மைக்கும் இடையேயான இடைவெளி.  சகலவிதமான பேச்சுகளும் தருக்கங்களும் நடப்பது அந்த வராண்டாவில் வைத்துதான்.
  • அகந்தையேகருணையின் விளைநிலம்.
  • குடிக்காமலிருப்பவர்கள் அறிவதில்லை நான் குடிக்காத போதும் குடிகாரன்தான் என.  குடிக்காமலிருக்கும் குடிகாரன்.  அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்.
  • ஓர் இலக்கிய விமரிசகனாக வாழ்வைப் பார்க்கும்போது இப்படிச் சொல்லத் தோன்றுகிறது.  மிகமிக நீர்த்துப்போன படைப்பு.  தொண்ணூறு சதத்தை வெட்டி நீக்கிவிடவும்.  மிஞ்சியதில் சிற்சில பக்கங்கள் மட்டுமே முக்கியமானவை.  சில வரிகளில் மட்டுமே உத்வேகம் கூடியிருக்கிறது.
  • சூதாடியின் வாழ்வின் ஒரு கணத்தின் பாரத்தை சம்சாரி தாங்கமாட்டான்.  அவன் முதுகெலும்பு முறிந்துவிடும்.
  • ஆளுமை என்பது ஒரு எதிர்வினை மட்டுமே என்று அறிந்ததே தல்ஸ்தோயின் மெய்ஞானம்.  (ஆளுமை = personality; எதிர்வினை = reaction)
  • அச்சமில்லாத குதூகலம் முழுமையானதல்ல.
  • வெள்ளங்கள் வடியும், இளம்தோழரே.  இளமையில் அதை நாம் அறிவதில்லை.
  • அதிகாரமுள்ள கோழை மிகமிக ஆபத்தானவன்.
  • மனிதனுக்கு மனிதநாடகத்தில் எப்படியாவது பங்கெடுத்தாக வேண்டியுள்ளது.
  • எந்த நிலையிலும் மனிதனுக்கு எதிர்காலம் தேவையாக ஆகிறது.  தற்கொலைக்கு முந்தைய கணத்தில்கூட.
  • சமரசம் செய்துகொள்வதற்கு மிக அவசியமானது உரிய நியாயங்களைக் கண்டுபிடிக்கும் தருக்கத்திறன்.  எனவேதான் அறிஞர்களும் மேதைகளும் எளிதாக சமரசம் செய்துகொள்கிறார்கள்.
  • இளமைப்பருவ நினைவுகள் மனிதனிடமிருந்து பறிக்கவே முடியாத சொத்து.  அவை இருப்பது வரை மனிதர்கள் எங்கும் வாழ்ந்துவிட முடியும்.
  • நீதி என்பது ஒரு நடைமுறை அல்ல; ஒர் ஒழுங்கு அல்ல, ஒரு நம்பிக்கை அல்ல.  நீதி என்பது ஒருபோதும் நம்மால் முழுக்க அறிந்துகொள்ள முடியாத ஓர் உணர்வு.
  • வரலாற்றில்தான் எத்தனை மாமனிதர்கள், தியாகிகள், புனிதர்கள்.  அவர்களையெல்லாம் புத்தகங்களாகவும் சிலைகளாகவும் மாற்றி அலமாரியில் வைத்துவிட்டுத்தான் மனிதர்கள் பூமியில் வாழ முடிகிறது.
  • அநீதிக்கு அடிமைப்படும் மக்கள் உண்மையில் அநீதியுடன் சமரசம் செய்துகொண்டவர்கள்.
  • நரகத்தில் கொடும் துயரங்கள் உண்டு குழந்தை.  அதனால் அங்கு இறைவனும் இருப்பார்.  சொர்க்கத்தில் எல்லாவிதமான போகங்களும் உண்டு.  அங்கு சாத்தான் அப்போகங்கள் மீது நின்று பிரசங்கம் செய்வான்.  நீ எங்கே போக விரும்புகிறாய்?
  • ஞானமென்பது இதுதான்.  கற்சுவர்கள் அனைத்தும் கண்ணாடிச் சுவர்களாக மாற, உலகம் வெட்டவெளியாகும் நிலை.  அவ்வெட்டவெளியின் நடுவே தனிமையின் சிறையில் நாம் அடைபடுகிறோம்.
  • எப்போராட்டத்திலும் மிகப்பெரிய சக்தி நமது பக்கத்து நியாயத்தின்மீதான ஆழ்ந்த நம்பிக்கையேயாகும்.
  • உரிமைப் போராட்டம் எந்நிலையிலும் மீற முடியாத எல்லை ஒன்று உண்டு.  எந்த உரிமையை அடையும் பொருட்டு அது போராடுகிறதோ அந்த உரிமையை அது ஒருபோதும் பிறருக்கு, தன் எதிரிக்குக்கூட, மறுக்க முடியாது.
  • தருக்கபூர்வமானதெல்லாம் உண்மையென்றும், உரிய காரணங்கள் உடையதெல்லாம் நியாயம் என்றும் நம்புவதே அறிவைப் பேதைமையின் உச்சமாக ஆக்குகிறது.
  • இந்தப் பூமியில் பெரும் அநீதி நிகழாத கணம் ஒன்று இல்லை.  ஆனால் இன்னமும் அநீதியை இங்கு நியாயப்படுத்த முடியவில்லை.
  • பிறிதொருவனுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிக்கு எதிராகத் தன்னுயிரைத் தரத் தயாராயாகும் கோடானுகோடிப் புனிதமூடர்கள் இன்னும் இப்பூமியில் உள்ளனர்.  அவர்களுக்காகவே இலக்கியம் எழுதி வாசிக்கப்படுகிறது.
  • கூறப்படாத சொற்கள் முளைவிட்டு வளர்கின்றன.
  • சித்தாந்தம்கிறது வரலாறு நோக்கி மனித மனம் விரியறதனால பிறக்கிறது இல்லை.  தன்னகங்காரம் நோக்கி சுருங்கிறதனால பிறக்கிறது.  எல்லா சித்தாந்தங்களும் ஒரு உண்மையை ஊதிப்பெருக்கி, மறு உண்மையை மிதிச்சு மண்ணுக்குள்ள அழுத்தித்தான் உண்டாக்கப்படுது.
  • “நீங்களும் சரி, அவுகளும் சரி.  மௌனமா இருக்கிறதுதான் உத்தமம்னு ஆயிரம் பக்கத்துக்கு புஸ்தகம் எழுதுவீக.  எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை.”  “தெளிவு படுத்திக்கணும்ல?”  “பேசிப்பேசி ஒண்ணையும் தெளிவுபடுத்திக்க முடியாது.  தெளிவு இருக்க இடத்தில பேச்சு இருக்காது.”
  • இலக்குகளை அடைந்ததும் வருவது வெறுமை.
  • தீர்க்கதரிசிகள்மீதும், வீரர்கள்மீதும், கவிஞர்கள்மீதும், அறிஞர்கள்மீதும் கவிந்துள்ள தனிமையின் பாரம் தான் அவர்களுடைய சாபம்.
  • எதிர்காலமே நமக்கு வாழ்வின் அர்த்தத்தைத் தர முடியும்.  இறந்தகாலம் பிரமைகளைத் தருகிறது.  நிகழ்காலம் பிம்பங்களைத் தருகிறது.  எதிர்காலம் நம்பிக்கையை, உத்வேகத்தைத் தருகிறது.

சனி, 1 செப்டம்பர், 2012

சொல்லப்படாத சொற்கள்

காதல் என்று வருகையில் நான் ஒன்றும் பெரிய மேதையில்லை.  ஆனாலும் என்னிடமும் தங்கள் ஏற்கப்படாத காதல் குறித்து சிலர் அறிவுரை கேட்டிருக்கிறார்கள்.  (அல்லது ஒருவேளை நானாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறேன், அவர்கள் கேட்காமலேயே!)

என்னுடைய அறிவுரைகள் எளிமையானவை.  அதில் பிரதானமானது “நீ விரும்பும் அவளிடம் (அல்லது அவனிடம்) உன் மனதிலிருப்பதை நேரடியாக, வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிடு” என்பது தான்.  எதையும் மிச்சம் வைக்காமல் மனதிலுள்ளவற்றைச் சொல்லிவிடுதல்.  அப்படிச் சொல்வதாலேயே நாம் விரும்பும் அந்த நபர் நம் அன்பை ஏற்றுக்கொண்டு விடுவதில்லை, ஆனால் சொல்லிவிடுவது நாம் இழந்துவிட்ட சமநிலையை நமக்கு மீண்டும் அளிக்கும்.  அந்த சமநிலையில் இருந்துகொண்டு நம் ஆசையைப் பார்ப்பதே மிகப் பெரிய மாற்றம்.

பின்தொடரும் நிழலின் குரல் நாவலில் ஒரு சொற்றொடர்: “கூறப்படாத சொற்கள் முளைவிட்டு வளர்கின்றன”.  படித்தவுடன் தோன்றியது இதுதான்.  நாம் சொல்ல நினைத்து ஆனால் சொல்லாமல் போன சொற்கள் நம்முள்ளேயே ஊறித் திளைத்து வளர்கின்றன... நம்முள் இருக்கையில் அவை வாலி போல் நம் பலத்தில் பாதியை உறிஞ்சி விடுகின்றன.  அவற்றை மீறி எதுவும் செய்ய முடியாமல் அந்த வார்த்தைகளை நாமும் உண்மையென்றே நம்பி விடுகின்றோம்.  சளியைத் துப்புவது போல் அவற்றை வெளியேற்றி விட்டால் ஆறுதல் கொண்டு முன்னகரத் தொடங்குவோம்.

சனி, 25 ஆகஸ்ட், 2012

இரு பறவைகள்

இலக்கியம் நம்மைக் கலைத்துப் போட்டு விடுகிறது.  நம்மை நாமே திரும்பத் தொகுத்துக்கொள்ளும்போது நாம் கற்றுக் கொள்பவையே அந்த இலக்கியத்திலிருந்து நமக்குக் கிடைப்பவை” என்று எங்கோ ஜெயமோகன் எழுதியதாய் ஞாபகம்.  இதில் சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால் ஒரே படைப்பு வேறுபட்ட காலகட்டங்களில் நம்மை வெவ்வேறு விதங்களில் கலைத்துப் போட்டுவிடக் கூடும்.  திரும்பி நம்மை நாமே தொகுத்துக் கொள்கையில் நாம் வேறுவேறான விஷயங்களைக் கண்டறியக் கூடும்.  எனவே தான் மறுவாசிப்பு என்பதை நான் முக்கியமாகக் கருதுகிறேன்.  என்னை மிகவும் பாதித்த நாவல்களை மீண்டும் ஒருமுறையேனும் வாசிக்க வேண்டுமென விரும்புவேன்.

ஜெயமோகனின் பின்தொடரும் நிழலின் குரல் நாவலை சில வருடங்களுக்கு முன் முதல் முதலாக வாசித்தேன்.  பல விதங்களில் அந்த நாவல் அப்போது பிடித்திருந்தது/என்னைப் பாதித்திருந்தது.  அவ்வப்போது அதன் சில பகுதிகள் மட்டும் நினைவில் வந்துபோகும்.  தூத்துக்குடி மாதா கோவிலுக்குத் தற்செயலாக மனைவி மற்றும் உறவினர்களுடன் சென்றிருந்தபோது இந்நாவலில் ஏசு கிறிஸ்து வரும் அத்தியாயம் நினைவுக்கு வந்து மன எழுச்சி தந்தது.  அதை மனைவியிடம் சொன்னேன், ஆனால் இந்த விஷயங்களை இலக்கிய அனுபவம் இல்லாதவர்களிடம் சொல்லிப் புரியவைப்பது அத்தனை எளிதான விஷயம் இல்லை.

அதன் பிறகு கொஞ்ச நாள்களாகவே மீண்டும் அந்த நாவலை வாசிக்க வேண்டும் என்ற அவா மனதினுள் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது.  திரும்ப வாசிக்கவும் ஆரம்பித்து விட்டேன், ஆனால் 700 பக்க நாவல்களை வாசிப்பது ஏனோ முன்பைவிடவும் சிரமமாக ஆகிவிட்டது.  அலுவலக வேலையில் முன்பைவிடத் தீவிரமாக ஈடுபட்டு விட்டதாலோ என்னவோ.

பின்தொடரும் நிழலின் குரல் நாவலில் ஜெயமோகன் இடையிடையே கவிதை, நாடகம் போன்றவற்றையும் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.  அதில் வரும் ‘இரு பறவைகள்’ என்னும் கவிதை ரொம்பவே பிடித்திருந்தது.

இரு பறவைகள்
வல்லூறு ஆற்றல் மிகுந்த பறவை
காற்றின் படிக்கட்டுகள்
அதன் கண்களுக்கு மட்டுமே தெரியும்
பூமி ஒரு கசங்கிய போர்வை அதற்கு.

சிட்டுக்குருவி சின்னஞ்சிறியது
கிளைகள்மீது எம்பித் தாவுகிறது
வானம் அதற்கு
தொலைதூரத்து ஒளிக்கடல்.

இரு பறவைகள்.
இரண்டிலிருந்தும் வானம்
சமதூரத்தில் இருக்கிறது.

ஞாயிறு, 27 மே, 2012

பட்டினத்தாரும் பஞ்சகால எறும்பும்

காதில்லா ஊசியுமே கடைசி வரைக்கும் வாராதே
பட்டினத்தார் சொன்னானே பாட்டு ஒன்று அப்போதே
எதனைக் கொண்டு நாம் வந்தோம் எதனைக் கொண்டு போகின்றோம்
ஓடும் பொன்னும் ஒன்றாய் எண்ணும் இதயம் வேண்டுமே.

இளையராஜா ராகம் போட்டுப் பாடும்போது கேட்க இதமாத் தான் இருக்கு.  சொல்ற வார்த்தைகள்ல அர்த்தம் இருக்குற மாதிரியும் படத்தான் செய்யுது.  “எனக்கு அதுதான் வேணும்”னு அடம்பிடிக்கிற மனசுமேலே லேசாக் கோபமும் வருது.  இருக்கிறதை வச்சுகிட்டு நிம்மதியா இருக்கப் பழகணும்னு நிஜமாவே மனசுக்குள்ள தோனுது.

ஆனா ஒரு விஷயம் திடீர்னு நினைவுல வந்து நம்மையே பாத்து சிரிக்கவும்தான் செய்யுது.  அதுவேணும் இதுவேணும்னு ஆசைப்படுற மனசு ஓடுன்னும் இருக்கிறதைக் கொண்டு வாழத் தெரிஞ்ச மனசு பொன்னுன்னும் தானே நினைக்கிறோம்?  அப்போ என்கிட்ட இருக்கிற ஓட்டு மனசு எனக்கு வேண்டாம், அதைவிட ஒசத்தியான பொன் மனசைத் தேடிப் போகப் போறேன்னு மனசு சொல்லுது.  அதையும் ஆசையைத் துறக்கப் போற துறவி மாதிரி வேஷம் போட்டுகிட்டுச் சொல்லுது.  அந்த வேஷத்தை நம்புற நாமதான் நித்யானந்தா பாவின்னு கூச்சலும் போட்டுக்கிறோம்.  ஓட்டையும் பொன்னையும் ஒன்னாப் பாக்குற மனசு வேணும்னா நித்யானந்தாவையும் கிருஷ்ண பரமாத்மாவையும் பக்கத்துத் தெரு பிச்சைக்காரனையும் கால்ல போடுற செருப்பையும் ஒரே அளவுல வச்சுப் பாக்கணுமா இல்லையா?

அதெல்லாம் கஷ்டம், சம்சார வாழ்க்கை வாழ்ந்து பழகின நம்ம மனசுக்கு அந்த மாதிரிப் பார்வையெல்லாம் வராதுங்கிறது ஒருபக்கம் இருக்கட்டும்.  எப்படியோ மூச்சைப் பிடிச்சு முத்துக்குளிச்ச மாதிரி அப்படிப்பட்ட மனசை நாம அடைஞ்சுட்டோம்னே வச்சுக்கிடுவோம்.  அதுக்கப்புறம் வீட்டுக்குள்ள பொண்டாட்டி நம்மளை விடுவாளா?  “பிள்ளைக்கு உடம்பு சுகமில்லை, ஆஸ்பத்திரிக்குப் போகப் பணம் வேணும்”னு சொல்ற பொம்பளை கிட்ட “நோயுற்ற உடம்பும் நோயற்ற உடம்பும் ஒன்றென்று காண் என் கண்ணே”னு சொல்லித்தான் பாருங்களேன்.  நாக்கைப் பிடுங்கிக்கிற மாதிரி நாலு கேக்க மாட்டா?

பஞ்ச காலத்துல, நாய் ஒன்னு சாப்பிட ஒன்னும் கிடைக்காம உடல் சோர்ந்து படுத்திருந்துச்சாம்.  பாவம் அதுக்கு நடந்தலைஞ்சு இரைதேடக் கூடத் திராணியில்லை.  அது பக்கத்துல எங்கேயிருந்தோ சிதறி விழுந்திருந்த சீனித் துண்டு ஒன்னை எடுத்துட்டுப் போக எப்படியோ மோப்பம் பிடிச்சு ஒரு எறும்பு வந்துச்சு.  பஞ்சகாலத்துல இரைக்கு அலைஞ்சுகிட்டு இருந்த எறும்பைப் பாத்து நாய்க்கு ஏதோ ஒரு பச்சாதாபம்.  இழக்குறதுக்கு ஒன்னும் இல்லைன்னா இரக்கப்படுறது சுலபம் தானே!  “ஊர்ல யாருக்குமே சாப்பாடு கிடைக்கலை.  நீ மட்டும் எதுக்கு வீணா அங்கயும் இங்கயும் லாந்திகிட்டு இருக்க?  பேசாம உன் புத்துக்குள்ள போய் இரு.  பஞ்சம் போன பிறகு எழுந்து நடமாடத் திராணி வேணும்னா பஞ்ச காலத்துல ஓய்வெடுக்கணும்”னு புத்தி சொல்லியிருக்கு நாய்.  அதுக்கு அந்த எறும்பு சொல்லுச்சாம், “பஞ்சமாவது ஒன்னாவது.  எல்லாம் இந்த மனுஷங்க மத்தவங்களை ஏமாத்துறதுக்கு சொல்ற கட்டுக்கதை.  என் புத்துக்குள்ள வந்து பாரு எவ்வளவு சாப்பாடு குமிஞ்சிருக்கு”னு.

இதே மாதிரி தான் பட்டினத்தார்கிட்ட கேட்டப்போ அவர் தனக்கு ஒத்து வந்ததை, தன் பார்வையில் பட்டதைச் சொல்லியிருக்கார்.  அவர் சொல்றதைக் கேட்டுப் பஞசமும் இல்லை பட்டினியும் இல்லைனு நாமளும் சொல்றதானா சொல்லிக்கலாம்.  ஆனா பசின்னு வரும்போது எந்த எறும்புப் புத்துக்குள்ள நாய்க்கு விருந்து போடுறாக?

வெள்ளி, 18 மே, 2012

மிச்சம்

தொண்டை வரை வந்தும்சொல்லாமல் போன வார்த்தைகள்.
பாதி எழுதியபின் அனுப்ப மனமில்லாமல் கிழித்தெறிந்த கடிதங்கள்.
கடையில் பார்த்து, பிடித்து, ஆனாலும் உனக்காக வாங்காத பரிசுகள்.
தினமும் வந்து போகும் நினைவுகளைத் தவிர்த்தால்,
உனக்கும் எனக்குமான உறவில் இவைதான் மிச்சம் இப்போது.

ஞாயிறு, 13 மே, 2012

அரவான்

‘வெயில்’ மாதிரியே அரைவேக்காட்டுத் தனமான ஒரு வசந்தபாலன் படம்.  அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லிப் பிரயோஜனமில்லை.

பி.கு: விவேக் காயாமொழியின் கருத்துடன் உடன்படுகிறேன்.

ஞாயிறு, 6 மே, 2012

வைரமுத்துவின் ‘பாற்கடல்’

வைரமுத்துவின் ‘பாற்கடல்’ வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.  புத்தகத்தின் முன்னுரை வாசிக்கையில் தோன்றியது “காலையில் நாஞ்சில் நாடன் வாசித்து முடித்த கையோடு மதியம் வைரமுத்துவை வாசிக்கத் தொடங்குவது நல்ல யோசனையில்லை” என்பது தான் :-)  இருந்தாலும் புத்தகத்தில் சில நல்ல பகுதிகள் இல்லாமல் இல்லை.

பாற்கடல், குமுதத்தில் வெளியான கேள்வி-பதில் தொகுதி.  பல கேள்வி-பதில்கள் என்னைக் கவர்ந்தன.  ஒருசிலவற்றை இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

கே: வாழ்க்கை என்பது?
ப: கல்யாணத்திற்கும் இழவுக்கும் ஆள்சேர்க்கும் போராட்டம்.

கே: தமிழ்த் திரைப்படங்களில் நீங்கள் அதிகம் கேட்ட வசனம்?
ப: “நீங்க பேசுனதையெல்லாம் நான் கேட்டுக்கிட்டுத்தான் இருந்தேன்.”

கே: யாரோடு பேசினால் அனுபவம் கிடைக்கும்?
ப: ஓய்வுபெற்ற நீதிபதிகள்; காத்திருப்போர் பட்டியலில் உள்ள காவல்துறை அதிகாரிகள்; அரைவயதில் களமிழந்த அரசியல்வாதிகள்; நட்சத்திரங்களின் ஒப்பனைக் கலைஞர்கள்; கட்டிய வீட்டில் திண்ணைக்கு எறியப்பட்ட கிழவன்; மூத்த சவரத் தொழிலாளி; விதவைகளின் மாமியார் மற்றும் விலைமகளின் தாயார்.

புதன், 25 ஏப்ரல், 2012

i என்னும் ஆங்கில எழுத்து

ஆங்கில எழுத்து ‘i’-யை தமிழ் ‘ஐ’ மாதிரி தான் நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் உச்சரித்து வந்திருக்கிறேன்.  கொஞ்சநாள் முன்பு ஒரு ஆஸ்திரேலியர் lion என்பதை நம்மூரில் சொல்வது போல் உச்சரிக்காமல் கிட்த்தட்ட ‘லாயன்’ என்பது மாதிரி உச்சரிக்கும் போது தான் நான் எத்தனை காலம் ‘லயன்’ என்று தவறாக உச்சரித்து வந்திருக்கிறேன் என்பது விளங்கியது.

hi என்பது ‘ஹை’ அல்ல ‘ஹாய்’ என்பது நம் பலருக்குத் தெரியும்.  (ஒருவேளை உங்களுக்குத் தெரியாதென்றால் இனிமேல் அதை ‘hai’ என்று எழுதாதீர்கள் :-).  அதைப் போலத்தான் lion என்பதையும் உச்சரிக்க வேண்டும் (define lion என்று Google-ல் தேடி இந்த ஸ்பீக்கர் படத்தை அழுத்திப் பாருங்கள்).  இதைப் போலவே தான் biology என்ற வார்த்தையிலும் i-க்கு நாம் பொதுவாக வேண்டிய அளவு அழுத்தம் கொடுப்பதில்லை.  இது மாதிரி சின்னச்சின்ன விஷயங்கள் நாம் பேசும் ஆங்கிலத்தில் பெரிய மாற்றத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன என்பது ஆச்சர்யம் தரும் விஷயம்.

ஞாயிறு, 8 ஏப்ரல், 2012

வானத்திலே திருவிழா

வானத்திலே திருவிழா
வழக்கமான ஒருவிழா
இடி இடிக்கும் மேளங்கள்
இறங்கி வரும் தாளங்கள்
மின்னலொரு நாட்டியம்
மேடை வான மண்டபம்
தூறல் ஒரு தோரணம்
தூயமழை காரணம்
எட்டுத்திசைக் காற்றிலே
ஏகவெள்ளம் ஆற்றிலே
தெருவிலெல்லாம் வெள்ளமே
திண்ணையோரம் செல்லுமே
பார் முழுதும் வீட்டிலே
பறவைகூடக் கூட்டிலே
தவளை மட்டும் பாடுேம
தண்ணீரிலே ஆடுமே
திறந்தவெளி வேடிக்கை
ஆண்டு தோறும் வாடிக்கை

சனி, 3 மார்ச், 2012

பல வேடிக்கை மனிதரைப் போலே

ஒரு குத்துமதிப்பாகத்தான் நாடோடிகள் படம் பார்க்கத் திரையரங்கில் போய் உட்கார்ந்தோம்.  எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை எனக்கு.  படத்தை முழுவதுமே ரசித்துப் பார்த்த ஞாபகம் இருக்கிறது.  நகைச்சுவைக் காட்சிகளெல்லாம் ரசிக்கும்படி இருந்தன.

அதே மாதிரி குத்துமதிப்பாகத்தான் போராளியும் இப்போது பார்த்தேன்.  படத்தில் பாதியிலேயே இயக்குநர் சமுத்திரக்கனியைப் பற்றி விபரம் தேடிப் பார்க்க வைக்குமளவுக்கு எனக்குப் பிடித்திருந்தது.  அவர் பாலச்சந்தரிடம் உதவி இயக்குநராய் இருந்தார் என்பதை அறிகையில் "அதானே பாத்தேன்" என்று மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன் (என்னவோ பாலச்சந்தர் பத்தி எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி!).  சமுத்திரக்கனி, மனதில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு இயக்குநர்.
***

ஊருக்குப் போகும் சமயங்களிலெல்லாம் படம் பார்க்க வேண்டும் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொள்வதுண்டு.  ஆனால் திரையரங்கில் ஓடும் படங்களின் லட்சணத்தில் எந்தப் படத்தையும் போய்ப் பார்க்கத் தோன்றுவதில்லை.  (முன்பு மாதிரி நல்ல படம் எது என்று பகுத்தறியும் திறனில்லை என்பதும் ஒரு காரணம்.)  தமிழ் சினிமா தயாரிப்பாளர்கள் காலத்துக்கேற்ப மாறி படங்களை நேரடியாக மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தால் திருட்டுத் தனமாக வெளிநாட்டிலிருப்பவர்கள் பார்க்கும் நிலை மாறும்.  ஐபோன் மற்றும் ஆண்ட்ராய்ட் கருவிகளில் மட்டும் படம் பார்க்கிற மாதிரி முதலில் ஆரம்பித்தாலே போதும்.

இந்த மாதிரியான ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டு வரவும் நம் ஊரில் தொழில் நுட்பம் கொண்டு வெகுஜனம் நன்மை பெறவும் உழைக்காமல் என்னென்னவோ செய்து கொண்டிருக்கிறோமே என்று இந்த மாதிரி நேரங்களில் ஒரு ஆற்றாமை உருவாகும்.  சாயங்கால நேரப் பசிக்கு உணவகம் தேடி அலையும் நேரத்தில் எல்லாம் மறந்து போகும்... மறுநாள் காலை எழுந்து வேலைக்கு ஓடியபின் வேறேதும் நினைவில்லாது போகும்.  அப்படியே போய்ட்டு இருக்கு.

திங்கள், 16 ஜனவரி, 2012

சார்பு

ஒரு கொடியில் வளரும் புழு அக்கொடியின் இலைகளையே தின்று உயிர் வளர்க்கிறது.  அந்தக் கொடிக்கோ அருகிலுள்ள மரத்தின் மேல் படராவிடில் வாழ்க்கையில்லை.  கொடியைச் சுமந்து கொண்டிருக்கும் மரம் மட்டுமென்ன, மண் இல்லாமல் நின்று விடுமா, இல்லை மழை இல்லாமல் வளர்ந்திடுமா?  எல்லாரையும் தாங்கி நிற்கும் பூமி சூரியனும் நிலவும் இல்லாமல் இருந்திடுமா?

நடுக்கும் குளிரையும் எரிக்கும் வெயிலையும் நனைக்கும் மழையையும் நன்றியுடன் பார்க்க முடிந்தால் பார்ப்போம்.  அதன்றி வெறுப்புதான் நமக்கு வருமென்றால் அனைத்தையும் வெறுப்புடனே பார்ப்போம்.  குடியா முழுகி விடும்?  அப்படியே குடி முழுகிப் போனாலும் தான் என்ன?