வியாழன், 19 நவம்பர், 2009

தேய்பிறை

'சிலநாள் இன்பம் சிலநாள் துன்பம் என்பதாய் மனித வாழ்க்கை ஏனுள்ளது குருவே?'

வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்தார் குரு.  நிலவைப் பார்த்தவாறே சொன்னார்.  'முழு நிலவு எத்தனை அழகாய் இருக்கிறது!'

'ஆனால் நேற்றல்லவா பௌர்ணமி?' மனதில் நினைத்தாலும் நான் அதை வெளியில் சொல்லவில்லை.

என் முகம் நோக்கி முறுவலித்த குரு சொன்னார் 'ஆம், நேற்றுத்தான் பௌர்ணமி.  சொல் இராகவா, பௌர்ணமி இரவு முழுவதும் முழு நிலவு தெரியுமென்றா நினைக்கிறாய்?  கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வளந்து வரும் நிலவு ஒரே ஒரு கணத்தில் முழுநிலவாய்க் காட்சியளித்துப் பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தேயத்தொடங்கவில்லை என்று எப்படித் தெரியும் உனக்கு?'

'அப்படியென்றால் இன்பம் துன்பம் என்பதெல்லாம் வெறும் காட்சி மயக்கங்கள் தானா?'

'ஆமென்று சொன்னால் நம்பி விடுவாயா?'

இல்லையென்பது தான் பதில்.  ஆனால் மௌனமாய் தலை கவிழ்ந்தேன்.

'வளர்வதெல்லாம் தேயுமென்றும் தேய்வதென்பதே மீண்டும் வளர்வதற்காகத்தான் என்றும் ஒரு சாரார் நம்புகிறார்கள்.'

'ஆனால் எந்நாளும் மாறாமல் இருக்கும் கதிரவனும் கடலும் மலைகளும் இருக்கும் பிரபஞ்சத்தில் தானே மறைந்து வளரும் நிலவும் இன்பமும் ஒளியும் இருக்கின்றன.  பிரபஞ்சப் பொது விதி என்று எதுவுமே இவற்றை ஆட்சி செய்யவில்லையா?  ஏன் ஒவ்வொன்றும் அதனதன் போக்கில் இருக்கின்றன?'

'அதனாலேயே தான் உன் அண்ணன் உலைக்களத்தில் இரும்புருக்கும் வேளையில் நீ உன் உயிருருக்கி வேதம் படிக்கிறாய் என்பதையும் மறவாதே.'

மௌனமாய் குருவையே பார்த்தவாறிருந்தேன்.

'திட்டவட்டமான பதிலைத் தேடி உனக்குமுன் அலைந்த மாமனிதர்கள் எத்தனையோ பேர் சுவடில்லாமல் மறைந்து போயினர்.  அவர்களில் சிலர் உன் தேடல் உன்னை எங்கு கொண்டு சேர்க்கும் என்று நினைக்கிறாயோ, அங்கு போய்ச் சேர்ந்துமிருக்கலாம்.  ஆனால் நீ கற்பனை செய்யும் அவ்விடம் உன் கற்பனையில் போலவேதான் இருக்கிறது என்று நம்பி விடாதே.'

குழம்பி மீண்டும் தலைகுனிந்தேன்.

வானில் நிலா அணு அணுவாய்த் தேய்ந்த வண்ணமிருந்தது.

வெள்ளி, 13 நவம்பர், 2009

கவிதைக்குப் பொய்யழகு

யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்

எதிலிருந்தெல்லாம் விலகியிருக்கிறோமோ அவற்றாலெல்லாம் நாம் துன்பப் படுவதில்லை.  எவ்வளவோ நாளுக்கு முன் கேள்விப்பட்ட குறள்.  இருமை என்பது நாம் பார்க்கும், கேட்கும், உணரும், எண்ணும் அனைத்தின் இயல்பு என்பதை அறியாத நாளில் "சாமியாராய்ப் போய் விட்டால் துன்பப்பட மாட்டாய்" என்று இந்தக் குறள் சொல்வதாக நினைத்துக் கொண்டேன்.  இப்போது இந்தக் குறளை நினைக்கும்போதெல்லாம் மனதில் தோன்றுவது இந்தக்குறள் ஒருபாதி உண்மையை மட்டுமே சொல்கிறது என்பது தான்.

எவற்றிலிருந்து நாம் நீங்கியிருக்கிறோமோ, அவற்றின் மூலம் நாம் துன்பப்படுவதில்லை என்பது என்னவோ உண்மைதான்.  ஆனால் அவற்றின் மூலம் கிடைக்கும் இன்பமும் நமக்குக் கிடைக்காது என்பதையும் நாம் மறக்கக் கூடாது அல்லவா?

ஒரு இலக்கியத்தின் ஆசிரியரின் கருத்தை நாம் தவறென நினைக்கும்போது, அதை இரண்டு விதமாகப் பார்க்கலாம்.  "வள்ளுவர் இந்தக் குறளில் அவருக்குத் தெரிந்த அறுதி உண்மையைச் சொல்லி விட்டார், அவரை விட எனக்கு அதிகம் தெரியும்" என்று நான் நினைக்கலாம்.  மாறாக, வள்ளுவர் வேண்டுமென்றே பாதி உண்மையை எழுதி வைத்தார் என்றும் நினைக்கலாம்.  எதற்காக அப்படி உண்மையைக் குறைத்து எழுத வேண்டும்?  எத்தனையோ காரணங்களுக்காக.  உதாரணத்துக்கு ஒன்று சொல்கிறேன்.

இருமை தத்துவத்தை (உலகில் நாம் உணரும் அனைத்தும் நேர், எதிர் அம்சங்களால் ஆனது.  நேரை அழித்தால் எதிரும் சேர்ந்தழியும், எதிரைக் கொணர்ந்தால் நேரும் சேர்ந்தே வரும்) நான் தத்துவமாகப் படிக்கும்போது அது எனக்கு அறிவை மட்டுமே கொண்டு வந்தது.  அந்த அறிவும் இந்தக் குறளும் சேர்ந்து என்னைச் சிந்திக்க வைத்தது.  இருமை என்றதும் இப்போது எனக்கு இந்தக் குறள் ஞாபகம் வரும்.  உள்ளதை உள்ளபடி சொல்பவர் அல்ல குரு, உள்ளதை உள்ளபடி நாம் அறிவதற்கு வழியமைத்துக் கொடுப்பவரே குரு.  அந்த வகையில், வள்ளுவர் எனக்கு ஒரு நிஜமான குருவாக இருக்கிறார், இந்தக் குறளின் மூலம்.

பாதி வரைந்து முடிக்கப்படாத ஓவியத்தில் இருக்கும் அழகு பொய் சொல்லும் கவிதையிலும் இருக்கிறது.  இந்தக் குறளுக்கு அது சொல்லும் பொய்யே அழகு.

திங்கள், 2 நவம்பர், 2009

கவிஞன்

கவிஞன் என்பவன் கவிதையை எழுதுபவன் அல்லன்.  அதை முதன்முதலில் வாசிப்பவன்.  வாசித்து அதை மானிட மொழியில் மொழிபெயர்ப்பவன்.

ஞாயிறு, 1 நவம்பர், 2009

அடுத்து எந்த மேகமோ?

அடியிலும் முன்னும் பின்னும்
காற்றுப்போகா இடைவெளியில்
ஆயிரம் கோடிப்பேர் என்னையும் சேர்த்து.

என் முன்னிருந்தவனை நான் தள்ள
அவன் முன்னிருந்தவனை அவன் தள்ளினான்.
என்னைத் தள்ளுபவனுக்காவது தெரியுமா
எங்கே தான் போகிறோமென்று?

ஏன் திடீரென்று இப்படிக் கத்துகிறார்கள்?
இந்தப் பள்ளத்தில் ஏன் குதிக்க வேண்டும்?
யோசித்து முடிக்குமுன் அருவியாய்ப் பொழிந்தேன்.
அப்படி எங்கே தான் போகிறோம்?

ஒரு உலர்ந்த பாறையில் தெறித்து வழிந்தேன்.
அர்த்தமின்றி ஓடிய அத்தனை பேரையும் பார்த்தேன்.
வெயில் சுடத்தொடங்கியது.  ஐயோ மறுபடியுமா?