வியாழன், 25 டிசம்பர், 2008

வேதனை தர்க்கம் அறியாது

நான் யுனிவர்சிட்டியில் படித்த காலங்களில் என்னைக் கவனித்தவர்களுக்குத் தெரியும் -- நடந்து போகையில் பக்கத்தில் இருக்கும் செடியின் இலைகளை கைகளால் மெல்ல வருடியபடியே செல்வேன்.  அப்படியெல்லாம் செய்தால் செடி நன்றாக வளரும் என்று எங்கோ படித்ததாக ஞாபகம்.  இல்லாவிட்டாலும், பாசமான ஒரு தொடுதல் என்பது ஒரு நல்ல அனுபவம்.  செடிக்கு அது நன்றாக இருக்கிறதோ இல்லையோ, நமக்கு நல்லது :)

வாரங்கள் கழித்து அசைவு கொடுக்கத் தொடங்கியிருக்கும் மூட்டு சிலநேரங்களில் வேதனை என்றால் என்ன என்று எனக்கு விளக்கமாகப் பாடம் எடுக்கத் தொடங்கி விடுகிறது.  விரல் நுனியால் அதனை மெல்ல, பூப்போல வருடுவது ரொம்பவே ஆறுதல் அளிக்கிறது.

அசைய முடியாமல் உடைந்த பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மீண்டுவரும் அந்த மூட்டுக்கு மனதிற்குள் நன்றி சொல்கிறேன் அவ்வப்போது.  பைத்தியக்காரத்தனமாகக் கூட இருக்கலாம்.  ஆனால் இப்போதைக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறது.  வலியில் இருப்பவனிடம் தர்க்க நியாயம் பேசமுடியாது என்பது உண்மைதான்.  நூறு ரூபாய்க்கு தனது vote-ஐ விற்பவர்கள் இன்னும் நெடுநாட்களுக்கு இருப்பார்கள் என்றே தோன்றுகிறது.

புதன், 24 டிசம்பர், 2008

அழுதபிள்ளை

பால்குடி மறக்க வைத்த நாள்தான் நினைவுக்கு வந்தது.
மிட்டாய் கேட்டு அழுபவனை சமாதானம் செய்ததும்.
தீபாவளிப் பட்டாசு, நண்பனை மாதிரியே கலர் சட்டை,
கல்லூரிக்குப் போக மோட்டார்பைக், செல்போன்.
பால் பாத்திரத்தை மட்டுமே பார்த்த அழுதபிள்ளை அவன்.
இவள் மட்டும் கிடைப்பாள் என்று எதற்கு நம்பினான்?
என்னை இப்படி நாதியின்றி நிற்க வைக்கத்தானா?

ஞாயிறு, 30 நவம்பர், 2008

கால்தானே

தன்னையறியாமல் வந்த விசும்பலை
மீண்டும் அடக்கினேன்.
கண்ணீர் வந்துவிடவில்லை.
நல்லவேளை, யாரும் கவனிக்கவுமில்லை.
பயந்தா போயிருக்கிறேன்?
தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு
எனக்கு நானே சொல்லிக் கொள்கிறேன்
"கால்தானே போய்விட்டது. அதனாலென்ன?"

ஞாயிறு, 9 நவம்பர், 2008

ஆழ்ந்த ஒரு வெறுமை
உடலிலும் மனதிலும் உயிரிலும்.
ஒவ்வொரு அணுவையும் வியாபிக்கும்
முழுமையின்மை.
உடைந்து நொறுங்கி நான்
காற்றில் கலக்குமுன்
உதடுகளால் நிரப்பிடு என்னை!

வியாழன், 25 செப்டம்பர், 2008

காமமும் கோபமும் உள்ளம் நிரம்ப

தற்செயலாக பாகவதரின் இந்தப் பாடலைக் கேட்க நேரிட்டது.  மனம் கனக்கும் வேளைகளில் எப்போதுமே கவிதையின் மடியில் சரணடைவது என் வழக்கம்.  YouTube-ல் கண்ணதாசன் பாடல்களைத் தேடும்போது தற்செயலாக இந்தப் பாடலைக் கண்டுபிடித்தேன்.
பூமியில் மானிட ஜென்மமடைந்துமோர்
புண்ணியமின்றி விலங்குகள் போல்
காமமும் கோபமும் உள்ளம் நிரம்ப - வீண்
காலமும் செல்ல மடிந்திடவோ
முதல் முறை கேட்கையில் ரொம்பவே அற்புதமாகத் தோன்றியது.  திரும்ப ஒருமுறை கேட்கும்போது தான் ஒரு அடிப்படைத் தவறு புரிந்தது.  காமமும் கோபமும் உள்ளம் நிரம்ப விலங்குகள் அலைவதில்லை.  விலங்குகள் பயத்தாலோ அல்லது பசியாலோ மட்டுமே மற்றவைகளைத் தாக்கும்.  விலங்குகள் நீலப்படம் பார்ப்பதோ வற்புறுத்தி உடலுறவு கொள்வதோ கிடையாது.  காமத்திலும் வன்முறையிலும் விலங்குகள் போல் நாம் நேர்மையாய் இருந்தால் உலகில் இத்தனை பிரச்சனைகள் இருக்காது!

(என்னாதுங்க? கவிதை சொன்னா அனுபவிக்கணும், ஆராயக்கூடாதா.  சரியாச் சொன்னீங்க :)

சனி, 2 ஆகஸ்ட், 2008

காட்டுமலர்

முதல் முதலில் அவளைப் பார்க்கையில் "அழகாய் இருக்கிறாள்" என்று தோன்றியதே தவிர வேறொன்றும் பெரிதாய்த் தோன்றவில்லை. அவள் அழகு தான், ஆனாலும் முதல் பார்வையிலேயே மனதில் ஒட்டிக்கொண்டு நீங்க மறுக்கும் பேரழகில்லை. அப்போது அப்படித்தான் தோன்றியது.

நாட்கள் செல்லச் செல்ல அவளோடு நேரம் செலவழிக்கத் தொடங்கினேன். அவள் மேலும் மேலும் அழகாகத் தெரிந்தாள். இரவு தூங்குமுன்பும் காலையில் அரைத்தூக்கக் கனவிலும் அவளையே நினைத்துக் கிடந்தேன். அந்த முகம், அந்த சிரிப்பு, அவளது குரல் -- எல்லாமே என்னை ஒரு மயக்கத்தில் வைத்திருந்தன. எல்லா வழிகளையும் பயன்படுத்தி அவளை பார்க்கவும் பேசவும் செய்தேன்.

நெருங்க நெருங்கத்தான் தூரம் தெரியும். ரொம்பவும் நெருங்கினால் எதுவுமே தெரியாது. அவளைப் பற்றி எனக்குப் புரியப்புரிய மனம் கசப்பே அடைந்தது. அவள் செல்லும் பாதை என் பாதையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. எனக்கும் அவளுக்கும் எதுவுமே பொதுவாக இல்லை. ஆனாலும் நானிருந்த மனநிலையில் எதையும் சட்டை செய்வதாயில்லை என் மனம். கனவிலேயே வாழ்ந்தேன்.

எப்பேர்ப்பட்ட கனவாயிருந்தாலும் விழித்தே ஆக வேண்டுமல்லவா? நிஜம் வெயிலாய் மனதை சுட்டதில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கனவு கலைய ஆரம்பித்தது. இரத்தத்தில் வெள்ளையணுக்கள் போல மனதிலும் தற்காப்புக்காக ஒரு பகுதி இருக்குமோ என்னவோ. மனதின் ஒரு பகுதி தீவிரமாக என்னுடன் வாதித்துக்கொண்டே இருந்தது, என் கனவை நம்பிவிட வேண்டாமென. "பார்த்த இடத்திலெல்லாம் உன்னைப் போலவே பாவை தெரியுதடி" என்றும் "இந்தப் பதர்களையே நெல்லாமென எண்ணி இருப்பேனோ" என்றும் மனம் புலம்பிக்கொண்டே இருந்தது.

நாலைந்து நாள்களிலேயே அவளுடன் நன்கு உரையாடும், உடனிருக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. மனமெங்கும் நிறைந்தவளை கண் முழுதும் நிறைத்தவாறே மகிழ்ந்திருந்தேன். அவளது ஆளுமை ஒரு புதிய ஒளியில் தெரிந்தது. நான் இதுவரை பார்த்த பழகிய எவரையுமே அவள் ஒத்திருக்கவில்லை. அவள் பூக்கடைக்குள் பூத்த காட்டுமலர் மாதிரி. அத்தனை பரிசுத்தம், அத்தனை அந்நியம், அத்தனை வசீகரம். காட்டுமலரை என் சட்டைப்பைக்குள் வைத்துக் கொண்டுபோய் விடலாம் என நினைத்த என்னைப் பார்த்து எனக்கே பரிகசிக்கத் தோன்றியது. அவளைப் பதரென்று நினைத்த என்மேல் எனக்கே கோபம் தோன்றியது.

என் வாழ்வில் என்றும் அவளை என்னால் மறக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. அவளுக்காக அவ்வப்போது இன்னமும் ஏங்கும் புத்திகெட்ட மனது எப்போது அமைதியடையும் என்று தெரியவில்லை. இந்த உறவின் பெயர் காதலா இல்லை வேறெதுவுமா என்றும் தெரியவில்லை. ஆனாலும் இவள்மேல் நான் கொண்டிருப்பது கடவுளின் மடியில் தலைசாய்த்துக் கொள்ளத் துடிக்கும் பக்தனின் ஆசையிலிருந்து மாறுபட்டதில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

ஞாயிறு, 15 ஜூன், 2008

பிளாஸ்டிக் குடும்பம்

சில நேரங்களில் நான் சுய சித்திரவதை செய்துகொள்வதுண்டு. இப்போதும் அப்படித்தான், சீமானின் வாழ்த்துகள் படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். தம்பி படத்தை அந்தப் படம் வந்த புதிதிலேயே பார்த்திருந்தேன். வாழ்த்துகள் படத்தின் டிரெய்லரைப் பார்க்கையிலேயே கொஞ்சம் பயமாகத் தான் இருந்தது. இந்தப் படத்தின் பட்ஜெட்டில் மிக அதிகமாகச் செலவு செய்யப்பட்டது பேப்பருக்கும் மை-க்கும் தான் இருக்குமோ என்று தோன்றுமளவுக்குப் படம் முழுவதும் வசனம் வசனம் வசனம் தான். அதிலும் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட அளவுக்கு செயற்கையான வசனங்கள். "தம்பி தான் எனக்கு பயணச்சீட்டு வாங்கி அனுப்பினான்" என்று ஒரு விருந்தினர் சொல்வதாக வரும் காட்சி ஒன்றே போதும். படத்துல தமிழ் மட்டும் தான் பேசுவாங்களாம். மாதவனுடைய பல்ஸர் பைக்கில் ஸ்டிக்கரைக் கிழித்து தமிழில் பெயர் எழுதுமளவுக்கு அவர்களுக்கு புத்தி பேதலிக்கவில்லையே என்று மனதைத் தேற்றிக்கொண்டேன்.

இந்தப் படத்தில் எனக்கு மிகவும் நெருடலாகத் தோன்றிய விஷயம் வேறொன்று. பாவனாவின் குடும்பம் ஒரு லட்சியக் குடும்பம் என்ற அளவுக்கு பில்டப் கொடுக்கப்பட்டு காட்டப் படுகிறது. ஆனால் மனிதர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளை இம்மியளவும் புரிந்து கொள்ளாத மாதிரி காட்சிகள், அந்தக் குடும்பத்திற்கு பிளாஸ்டிக்கில் செய்து வண்ணம் பூசப்பட்ட பொம்மை போன்ற தோற்றத்தையே அளிக்கின்றன.

பாவனாவுக்கும் மாதவனுக்கும் காதல். பாவனாவின் தாத்தாவுக்கு (இவர் ஒரு லட்சிய புருஷர்) இது பிடிக்கவில்லை. கையும் களவுமாக "மாட்டிக்கொள்ளும்" பாவனாவிடம் குடும்பத்தில் யாருமே எந்தக் கேள்வியுமே கேட்பதில்லை. அவளுக்கு அதுவரை காட்டி வந்ததைவிட அதிகமாக அன்பு காட்டுங்கள் என்று தாத்தா ஆணையிடுகிறார், அனைவரும் சிரமேற்கொண்டு அதையே செய்கிறார்கள். இதைப் போன்றதொரு சித்திரவதையை என்னால் கற்பனை செய்து கூட பார்க்க முடியவில்லை. இதில் கொடூரமான விஷயம் என்னவென்றால் இதை ஒரு பாஸிடிவான விஷயமாக சித்தரிப்பது தான். சீமான் இதையெல்லாம் நிஜ வாழ்க்கையில் முயற்சி செய்து தனது குழந்தைகளை விரக்திப் படுத்தாமல் இருப்பாராக என்று இறைவனைப் பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறேன்.

இதைவிடக் கொடுமை என்னவென்றால் பாசம் கொஞ்சும் பூஞ்சோலையாகச் சித்தரிக்கப்படும் அந்தக் குடும்பத்தில் யாருமே -- ஒருவர் கூட -- பாவனாவிடம் அந்தரங்கமாகப் பேசுவதில்லை என்பதுதான். ஒரு காட்சியில் பாவனா தன் தாத்தாவிடம் வாதாடுகிறார், தன் காதலை அனுமதிக்க வேண்டி. மொத்தக் குடும்பமும் சுற்றி நின்று வேடிக்கை பார்க்கிறது. கொஞ்ச நேரத்திலேயே "உன் வாயை மூடிட்டுப் போ, இதுக்கு மேல இதைப் பற்றிப் பேச முடியாது" என்ற ரீதியில் பதில் சொல்லி பாவனாவைத் தாத்தா விரட்டி விடுகிறார். அதன் பின் யாருமே பாவனாவிடம் எதுவுமே பேசவில்லை. தங்களுக்குள் கூடிக்கூடிப் பேசிக்கொள்கிறார்கள் "நம்ம பொண்ணு இப்படியெல்லாம் செஞ்சுட்டாளே" என்ற ரீதியில். அந்த வீட்டு வேலைக்காரர்கள் கூட அவளிடம் அந்தரங்கமாகவோ ஆறுதலாகவோ கோபமாகவோ எதுவுமே பேசுவதில்லை. ஒரு குடும்பம் என்பதில் இருக்கும் டைனமிக்ஸை எந்த அளவுக்கு கதாசிரியர் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார் என்பது இதிலிருந்தே தெரியும்.

எவனோ ஒருவன் படத்தில் சீமானை ஒரு நடிகனாக எனக்குப் பிடித்திருந்தது. (பள்ளிக்கூடம் படத்தில் தங்கர்பச்சானால் படமே நாறியது, சீமானின் நடிப்பு அதில் தெரியாமல் போனதில் எனக்கொன்றும் ஆச்சரியமில்லை.) அவர் இன்னும் நிறைய நடிக்க வேண்டும். அதற்காக டைரக்ட் செய்வதைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தாலும் பாதகமில்லை என்பது அடியேன் கருத்து.

செவ்வாய், 20 மே, 2008

உபபாண்டவம்

நான் மூன்று அல்லது நான்காம் வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்த சமயம். எங்கள் வகுப்பில் யாரேனும் புதிய சினிமா ஏதேனும் பார்த்திருந்தால் அடுத்த நாளே எல்லா நண்பர்களுக்கும் "கதை சொல்வார்கள்". கதை சொல்வது என்பது முதல் சீனிலிருந்து கடைசி சீன் வரை அத்தனையையும் படத்தில் பார்த்த மாதிரியே விவரிப்பது. எனக்கெல்லாம் ஆச்சரியமாக இருக்கும், எப்படி இத்தனை விஷயத்தை ஞாபகத்தில் வைத்து கோர்வையாகச் சொல்கிறார்கள் என்று.

அவர்கள் சொல்லும் கதைகளிலெல்லாம் கிட்டத்தட்ட எல்லா சண்டைகளுமே "நல்லவனுக்கும் கெட்டவனுக்கும்" இடையில் நடப்பவையே.
கெட்டவனோட ஆட்கள், ரஜினியோட அப்பா கடையில வந்து லஞ்சம் கேட்பாங்க. அவர் இல்லைனு சொன்னதும் கடையில உள்ளதை எல்லாம் உடைப்பாங்க. அவர் நடுவில வந்து கெஞ்சும்போது, அதுல ஒருத்தன் ஓங்கி கன்னத்துல அடிப்பான். ரஜினியோட அப்பா ரோட்டில போய் விழுந்திருவாரு. அவர் விழுந்த இடத்துல ஒரு காலை மட்டும் காட்டுவாங்க. அவன் அவரைத் தூக்கி விட்டுட்டு ரௌடிங்க கூட சண்டை போட்டு அவரைக் காப்பாத்துவான். ஆனா நிஜத்துல அவனும் கெட்டவன் தான். இருந்தாலும் இந்த ஒரு தடவை மட்டும் அவன் கெட்டவங்களோடயே சண்டை போடுவான்.
இப்படித்தான் சண்டைகள் விளக்கப்படும். இதில் முக்கியமாக நான் இப்போது கவனம் செலுத்தும் விஷயம், மனிதர்களை நல்லவன் கெட்டவன் எனப்பிரிப்பது, மற்றும் நல்லவனும் கெட்டவனும் போடும் சண்டையில் நல்லவன் ஜெயிப்பதாகக் காட்டுவதை உண்மை என்றே நம்பி விடுவது. இவை எந்த அளவுக்கு நம் மனதில் ஊறியுள்ளன என்பது எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் உபபாண்டவம் நாவலைப் படிக்கையில் எனக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.

பொதுவாக நம் ஊரில் சொல்லப்படும் மகாபாரதக் கதை இதுதான்: "பாண்டவர்கள் நல்லவர்கள், கௌரவர்கள் கெட்டவர்கள். பல நேரங்களில் பல விதங்களில் கௌரவர்கள் பாண்டவர்களை அழிக்க முயன்றனர். சில நேரங்களில் அவர்கள் ஓரளவுக்கு வெற்றியும் பெற்றனர். ஆனால் இறுதியில் கௌரவர்களை அழித்து பாண்டவர் வென்றனர். தர்மம் நிலைநாட்டப்பட்டது."

உபபாண்டவத்தில் மகாபாரதம் என்ற இலக்கியம் திரிக்கப்படாமலும் அளவுக்கதிகமாய் எளிமைப்படுத்தப் படாமலும் சொல்லப்படுகிறது. எந்த ஒரு இலக்கியமுமே வாழ்க்கையை அதன் முழு பரிமாணத்தில் பார்த்து அதை ஆய்ந்து அறிய முற்படுகிறதேயொழிய எதையும் நிலைநாட்ட முயல்வதில்லை. பாண்டவர்களொன்றும் முழு யோக்கியர்கள் இல்லை. அவர்களது சுயநலத்திற்காக (குருக்ஷேத்திரப் போருக்கு முன்பே) அவர்கள் பலியிட்ட உயிர்கள் ஏராளம். அவர்களது பரம்பரையில் எந்தப் பெண்ணுமே நிம்மதியாய் இருந்தது இல்லை. குந்தி, பாஞ்சாலி இருவருமே வனவிலங்குபோல் மூர்க்கமானவர்கள். ஏகலைவன் கட்டை விரலை இழந்தது அர்ஜுனன் அவன் மேல் கொண்ட பொறாமையால். சகுனி குருக்ஷேத்திரப் போரின் சூத்திரதாரியாக இருந்த வில்லன் அல்ல. இதுபோல இன்னும் ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் நம்மிடம் பொதுவாக சொல்லப்படுவதில்லை.

உபபாண்டவம் மகாபாரதத்தைப் போலவே வாழ்க்கையை அதன் பிரம்மாண்டம் மாறாமல் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. அதில் வரும் பாத்திரங்களை எல்லாம் நாம் இப்போதும் நிஜ வாழ்க்கையில் காணலாம். அதைப் படித்ததால் என்ன புரிந்துகொண்டேன் என்று எனக்கு வார்த்தையில் சொல்லத் தெரியவில்லை. "வாழ்க்கையைப் பற்றி மிக அதிகமாய் எழுதியவன் வியாசன். வாழ்க்கையைப் பற்றி ஏதேனும் எழுதி அவனிடம் கையெழுத்து வாங்க வேண்டுமென்றால் வாழ்க்கையைப் பற்றி முடிவாக எதுவும் சொல்லிவிட முடியாது என்றுதான் அவனிடம் எழுதி வாங்க முடியும்" என்று எங்கோ ஜெயமோகன் எழுதியது தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

(உபபாண்டவம் நாவலை எனி இந்தியன் வெப் சைட்டில் வாங்கலாம்.)

சனி, 5 ஏப்ரல், 2008

மூன்றாம் காதல்

"Being The One is like being in love. No one can tell you you're in love. You just know it."

என் முதல் காதலை நான் கண்டுகொண்ட தருணம் இன்னும் நினைவிலிருக்கிறது. பாயில் புரண்டு புரண்டு படுத்து, தூக்கம் பிடிக்காமல் அவளையே நினைத்து மனம் புலம்பிக் கொண்டிருந்த பொழுதுகள். காதல் தோல்வி என்று அதை அழைக்கப் பிடிக்காமல் "ஏற்கப்படாத காதல்" என்ற பெயரை அதற்குச் சூட்டிக்கொண்டு கைக்கிளைத் திணைப் பாடல்களை படித்துப் பார்க்கலாமா என்று திரிந்த நாட்கள் பல. அவள் பெயரையே சொல்லிப் புலம்பி அப்படியே தூங்கிப்போன நாட்கள் பல. அந்த கனத்தைத் தாங்க முடியாமல் கண்ணீர் விட்டு அழுத அந்த ஓர் இரவு இன்னமும் நினைவிலிருக்கிறது.

கண்மூடித் திறக்கும் முன் இரண்டாம் காதலில் விழுந்து விட்டிருந்தேன். இரண்டு பேரையுமே உயிர் உருக நினைக்கும் கணங்கள் வாய்த்தன. அப்போது [சிந்து பைரவி] ஜே.கே.பி சிந்துவின் மேலும் பைரவியின் மேலும் ஒரே நேரத்தில் காதல் வயப்பட்டிருந்தது ஒரு புதிய ஒளியில் தெரிந்தது. என்னுடைய இரண்டு காதலுமே ஏற்கப்படாமல் போனது மனதில் ஆறாத காயம் ஏற்படுத்தின என்பது உண்மைதான். ஆனால் காயங்களெல்லாமே தீங்கானவை அல்ல என்பது அதைவிடவும் உண்மை.

அதன் பின்னர் வேறு ஊருக்கு வந்தேன். புதிய ஊர், புதிய கம்பெனி, புதிய மக்கள். வாழ்க்கையில் கவலைப்பட பல விஷயங்கள் புதிதாக வந்தன. அந்த இரண்டு பெண்களையும் நினைத்துக் கொள்ளாத நாளில்லை, ஆனாலும் தூக்கம் தொலைக்கும் அளவுக்கு அவை தீவிர உணர்ச்சிகளாகவும் இல்லை.

ஒரு பைக் பயணத்தில் ஒரு அருவியினருகில் அமர்ந்து வெட்டிக்கதை பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது எதற்காகவோ அங்கு வந்த அவள் என்னிடம் கேட்டாள்: "You are a Tamilian, right?" அவள் என்னிடம் பேசியது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. "Yes. Why?" என்றேன் நான். "So am I" என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் தன் நண்பர் குழுவுடன் சென்று இணைந்துகொண்டாள். அவ்வப்போது ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பேசினேன் அவளோடு. அந்தப் பயணம் முடிந்து மறுநாள் ஆபிஸில் தற்செயலாக மீண்டும் அவளைப் பார்க்க நேர்ந்தது. சம்பிரதாயமாக ஹலோ சொல்லி புன்னகைத்துக் கொண்டோம். அந்த இரவில் தான் தெரிந்தது, நான் அவள் மேலும் காதல் வயப்பட்டிருப்பது.

இன்னுமொரு முறை இது வேண்டாம் என்று தான் தோன்றியது. பழைய காயங்களும் கண்ணீரும் நினைவுக்கு வந்து பயமுறுத்தியது. இரண்டாம் நாள் காலையில் விழித்தெழும்போது கவிதைபோல என்னவோ தோன்றியது. எழுதி வைத்துக்கொண்டேன். தற்செயலாக அவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ரகசியமாக ஆசைப்படும் மனம் அவளைக் கண்ட மறுகணம் பீதியடைவதும் தனக்குள் ஒளிந்து கொள்வதும் வியப்பாகவும் சிரிப்பாகவும் இருந்தது. திடீரென ஒருநாள் இந்தக் காதலை முழுமையாக வாழ்வது என்று முடிவெடுத்தேன். அவள் நினைவு வரும்போதெல்லாம் எல்லாவற்றையும் விலக்கி வைத்து அவள் பெயரிலும் மனதிலிருந்த அவள் பிம்பத்திலும் மூழ்கித் திளைத்தேன்.

தா னாக வந்த காதல் தானாகவே போய்விடும் என்றும் இந்தக் காதலை முழுக்க முழுக்க வாழ்ந்தால் அது சீக்கிரம் நடக்கும் என்றும் நம்பினேன். என் நண்பர்கள் பலரிடம் நான் காதல் வயப்பட்டிருப்பதையும் அதை நான் நடத்தும் விதத்தையும் கூறினேன். அவளிடம் என் காதலை வெளிப்படுத்துவதில்லை என்பதிலும் உறுதியாக இருந்தேன். "உன் மேல் எனக்குக் காதல்" என்று சொல்வதன் அர்த்தம் எனக்கு உன்னை அளவுக்கதிகமாகப் பிடித்திருக்கிறது என்பது மட்டுமே என்று பலரும் புரிந்து கொள்வதில்லை. கல்யாணம் பற்றி யோசிப்பது, பதிலுக்குக் காதல் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்வது, நான் உன் மனதைப் புண்படுத்தி விட்டேனோ என்று குழம்புவது என்று தேவையில்லாமல் பலர் கவலைப்படுவதால் இனிமேல் யாரிடமும் அவசியம் ஏற்படாமல் காதலைச் சொல்வது இல்லை என்று முடிவெடுத்தேன்.

ஓஷோ சொன்ன இவ்வரிகள் என் மனதில் ஆழ்ந்த பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவை: Life is another name of love, and love is nothing but being sensitive beauty. என் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. என் மனதில் வாழும் எல்லாப் பெண்களுக்கும் என் நன்றி. என் வாழ்க்கையை நான் படித்துக்கொள்ள உங்களையறியாமல் நீங்கள் உதவியிருக்கிறீர்கள். உங்களையும் உங்கள் உதவியையும் என்றென்றும் நினைத்திருப்பேன்.

பி.கு. அந்த மூன்றாவது பெண்ணுக்கும் எனக்கும் எந்த விதமான நட்போ பழக்கமோ இல்லை. ஒருவேளை அவளோடு பழக நேர்ந்தால் என் காதலை சொன்னாலும் சொல்வேன். விதியெங்கே விளையும் அது யாருக்குத் தெரியும் என்ற பாடல் வரிதான் மனதில் தோன்றுகிறது :-)

பி.பி.கு. பிப்ரவரி 20-ம் தேதியுடன் காதல் ரசம் வழியும் கிறுக்கல்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டன அல்லவா? அதோடு என் மூன்றாம் காதல் மட்டுப்பட்டதென்று அறிக.

புதன், 26 மார்ச், 2008

புதிய தத்துவம் நம்பர் 341

பொண்ணுங்க பூ மாதிரி. அழகா இருக்குதேனு நினைச்சு பையில எடுத்து வச்சா அன்னைக்கு சாயங்காலமே வாடிப் போயிரும், அடுத்த நாளே காஞ்சு போயிரும்.

:-)

குறிப்பு(Jun 21, 2008): அபத்தமாக இப்படி எழுதிவைத்து பல நாட்கள் ஆனபிறகு பெண்களை பூவுடன் ஒப்பிடும் ஒரு தரமான கட்டுரை கிடைத்தது. அதையும் படித்து விடுங்களேன் :)

வெள்ளி, 22 பிப்ரவரி, 2008

பீமா

படம் பார்த்து முடித்த அடுத்த நொடியில் இதை எழுதுகிறேன். லிங்குசாமி 'ஜி'க்கு அடுத்து இப்படி ஒரு படம் எடுத்திருக்க வேண்டியதில்லை. நான்கு வரிக் கவிதையில் சொல்ல முடிந்ததை படமாக எடுப்பதோ, மற்றவர்களுக்கு புத்தி சொல்கிறேன் பேர்வழி என்று படம் எடுப்பதோ எப்படி அவர்களுக்கு மனநிறைவை அளிக்கிறது என்றுதான் புரியவில்லை.

படத்தில் மொத்தமே இரண்டு சீன் அல்லது வசனம் தான் எனக்குப் பிடித்தது. எந்தக் காட்சி என்று இப்போது நினைவிலில்லை. தயிர்சாதத்தைக் கூட கேவலமாக சமைக்க முடியும் என்று எங்கள் ஆபிஸில் சாப்பிட்டால் புரியும். அதுபோலவே ரொம்ப எளிதாக நன்றாக அமைக்க முடிந்து காட்சிகளில் கூட கோட்டை விட்டது எனக்கு ஏமாற்றமே. பல காட்சிகள் பழைய படங்களிலிருந்து சுடப்பட்டது வேறு இம்சை.

"யார் சாமி இவன்? சத்தியமா சொல்றேன், இருபத்தஞ்சு வயசுல என்னையே பாத்த மாதிரி இருக்கு டயலாக்கை டிரெய்லர்ல பாக்கும்போதே டவுட் ஆனேன்" என்றுதான் மனதிற்குள் தோன்றுகிறது :)

செவ்வாய், 19 பிப்ரவரி, 2008

விண்ணப்பம்

நடு இரவில் கண்விழிக்கும் போதும்
கொட்டும் மழையில் வீடு திரும்பும் போதும்
நாக்கில் காய்ச்சல் கசக்கும் போதும்
நாவலின் கடைசிப் பக்கம் வாசிக்கும் போதும்
ஜன்னல் இருக்கை ரயில் பயணத்திலும்
கர்ப்பக்கிரகத்திலிருந்து வெளிவந்தவுடனும்
உன் முகம் பார்க்கத்தான் வேண்டுகிறேன்.
என்னோடே இருப்பாயா, எப்போதும்?

சனி, 2 பிப்ரவரி, 2008

மனம்

மறுபடி அடுக்கி நிமிர்வதற்குள்
மீண்டுமொரு காற்று.
மனமும் சீட்டடுக்கு மாளிகைதான்.

வியாழன், 31 ஜனவரி, 2008

அறிகுறிகள்

மடியில் படுத்து அழத்தோன்றும்.
விஸ்வரூபம் கண்ட அர்ஜுனனாய்
மலைத்து நிற்கும்.
கண்மூடி இருக்கையில்
தலையின்கீழ் உடலும், உடலின்கீழ் உலகும்
நழுவிப்போய் நாடகமாடும்.
ஏதோ ஒரு வசனத்தை திரும்பத் திரும்ப
சொல்லிப் பார்க்கும்.

மரணப்படுக்கையிலும்
ஒவ்வொரு காதலிலும்.

ஞாயிறு, 20 ஜனவரி, 2008

குருவும் சீடனும்

மேன்மையான குருநாதர்களைக் கொல்வதற்குப் பதில் பிச்சையெடுத்து உண்பது சிறந்தது. உலகியல் விருப்பமுள்ள ஆசிரியர்களைக் கொன்றபின் அவர்களின் உதிரம் படிந்த போகங்களைத் தானே இங்கு நான் அடைய முடியும்? (215)

என்று கீதை இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் சொல்கிறது. ஒரே சுலோகத்திலேயே அர்ஜுனன் குருக்களை மகானுபவர்கள் என்றும் பொருளாசை கொண்டோர் என்றும் ஏன் அழைக்கிறான்? இதற்குப் பதில் சொல்ல முடியுமானால் உங்களுக்கு கீதை புரிந்திருக்கிறது என்று நான் சம்மதிக்கிறேன்.
•••••••••••

கேள்வி: நீங்கள் கடவுள் இருக்கிறார் என்று நம்புகிறீர்களா?
குரு: நம்பிக்கை என்ற சொல்லே சரியில்லையே. நான் ஒரு விஞ்ஞானி. உண்மையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அங்கீகரிப்பதுதான் என்னுடைய வழக்கம். கடவுள் இருப்பது கடவுள் குறித்த வரையறை மூலமே. அதனால் அந்த வரையறை தவறா சரியா என்று கேட்க வேண்டும். அப்படியென்றால் கடவுளுக்கு நான் கொடுக்கும் வரையறையை முதலில் தேட வேண்டும். உங்களுக்குத் தவறு நடக்கும்போதெல்லாம் எது சரியாகவே இருக்கிறதோ அதுதான் கடவுள். What is that which is right when you are wrong is God.
•••••••••••

இவை குருவும் சீடனும் என்னும் எனி இந்தியன் பதிப்பக புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப் பட்டவை. இப்போது தான் படித்து முடித்தேன். இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க என் விதியில் இடமிருந்ததற்கு மகிழ்ச்சியடைகிறேன். இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி மேலும் அறிய, அல்லது வாங்க: http://www.anyindian.com/product_info.php?products_id=104514

சனி, 5 ஜனவரி, 2008

குழப்பம் leads to புலம்பல்

இது வரை என் வாழ்க்கையில் நடந்த எல்லாமே நான் மட்டும் சம்பந்தப் பட்டவை. இன்னும் சில மாதங்களில் நான் ஒரு முக்கியமான முடிவு எடுக்க வேண்டும். என் திருமணம் பற்றிய முடிவு அது. பல்வேறு காரணங்களுக்காக நான் திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் வாழ்வதே எனக்கு சரிப்படும் என்று நினைக்கிறேன். அவற்றுள் முக்கியமான சில:
  • யாரென்றே தெரியாத ஒரு பெண்ணை வீட்டில் பார்த்து பேசி மணம் முடிப்பது என்பதை நினைத்தாலே எனக்கு அருவெறுப்பாயுள்ளது. "பெண்ணுக்காக திருமணம்" என்றல்லாமல் "திருமணத்திற்காக பெண்" என்ற நிலையை என்னால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை. பஸ்ஸில் ஆபிஸ் போக கஷ்டமாக இருக்கிறது என்று நான் வாங்கிய பைக்கிற்கும் நான் கூட வாழப்போகும் மனைவிக்கும் அப்புறம் என்ன வித்தியாசம் எஞ்சுகிறது?
  • என்னைப் பொருத்தவரை திருமண வாழ்வில் மிக முக்கியமானது காதல். சிந்துபைரவி படம் என்னை ரொம்பவே பாதித்தது. ஒரு கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் எப்படிப்பட்ட நெருக்கம் இருக்க வேண்டும் என்பதையும் எப்படிப்பட்ட நெருக்கம் நடைமுறையில் சாத்தியம் என்பதையும் அந்தப்படம் தெளிவாகவே காட்டுகிறது. JKBக்கு அவரது மனைவி பைரவியின் மேல் இருப்பதும் காதல்தான். சிந்துவின் மேல் அவருக்கு இருப்பதும் காதல்தான். ஒரு மனிதனால் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பெண்களின் மேல் ஒரே நேரத்தில் காதல் வயப்பட முடியும் என்பது அந்தப் படத்திலிருந்து (மற்றும் என் அனுபவத்திலிருந்தும்) நான் தெரிந்து கொண்ட விஷயம். அதைப்போலவே, ஒருவேளை சிந்துவை JKB முதலிலேயே மணம் புரிந்திருந்து, அதன் பின் பைரவியை சந்தித்திருந்தால் அவருக்கு பைரவியின் மேல் காதல் தோன்றியிருக்க வாய்ப்பில்லை. எனக்கென்னவோ "என் சிந்துவை" நான் அதிர்ஷ்ட வசமாக ஒரு நிச்சயக்கப்பட்ட திருமணத்தின் மூலம் சந்திப்பேன் என்று நம்பிக்கை இல்லை.
நடராஜ குரு ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறார்:
ஒரு பெண்ணின் பாலுணர்வை பாலுணர்வே இல்லை என்று கூறலாம். கர்ப்பமானால் பின் அவள் சிந்தனை முழுவதும் வயிற்றினில் வளரும் குழந்தையைப் பற்றி மட்டும்தான். அதைப் பெற்றெடுத்த பிறகு அவளது தாய்மை உணர்வு கூடுதலாகும். பின்னர் அவளுக்கு அதைவிட விருப்பமானது ஒன்றுமேயிருக்காது. அவ்வாறாக பெண்ணின் பாலுணர்வில் ஒரு உட்பொருள் உண்டு. மிருகத்தனமான தூய பாலுணர்வு பெண்ணிற்கு இல்லை. ஆணிற்குத்தான் உண்டு.
இதையே விஷ்ணுபுரம் நாவலில் பிங்கலனின் ஏமாற்றத்திலும் காணலாம். திடீரென ஒருநாள், உங்கள் மேல் உயிரையே வைத்திருந்த காதலிக்கு உங்கள் மேலுள்ள கவனம் குறைவதை உணர்கையில் எப்படி இருக்கும்?

இதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்க்கையில் என்னுடைய சுயநலமும் கோழைத்தனமும் தெளிவாகவே எனக்குத் தெரிகிறது. சுயநலமும் கோழைத்தனமும் இயல்பாகவே "கெட்டவை" என்ற பள்ளிக்கூடம் சாரந்த நம்பிக்கை என்னிடம் இப்போது இல்லையாகையால் சுயநலமியாகவும் கோழையாகவும் இருப்பதில் பெரிய வருத்தமில்லை.

ஒருவேளை திருமணத்திற்கு இந்த அளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டியதில்லாமல் இருக்கலாம். எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை ஏதோ ஒரு "பைரவியை" திருமணம் செய்துகொண்டு வாழ்நாள் முழுவதும் எந்த "சிந்துவையும்" சந்திக்காமல் ரொம்ப எளிமையாகவே என் வாழ்க்கை முடிந்து விடலாம். இருந்தாலும் ஒரு பாழுங்கிணற்றில்(?) தெரிந்தே குதிக்க எனக்கு தைரியமில்லை.

எது எப்படி இருந்தாலும் விதிப்படி நடப்பது நடந்தே தீரும். வேறென்ன சொல்ல?